Facebook

Jumelage nieuwsbrief

Stagebezoek aan Kita - oktober 2008 t/m februari 2009

Emma van Rij

Ik ben Emma, al luister ik sinds een maand of twee ook naar de naam Hawa Damba. Ik woon namelijk sinds eind oktober in Mali. In Kita om precies te zijn. Ik geef hier als vrijwilliger een computercursus namens de Jumelage Voorschoten-Kita.

Emma in KitaAl tijdens mijn middelbare-schooltijd was ik van plan na mijn eindexamen er een jaartje tussenuit te gaan. Ik heb me altijd op een bepaalde manier aangetrokken gevoeld tot Afrika. Dat begon al op de basisschool met het schrijven van een werkstuk over Zuid-Afrika, maar nu ik er zo over nadenk, geloof ik dat de bezoekjes van leden van de Jumelage aan de Fortgensschool daar ook wel bij hebben geholpen. Ik heb het altijd fascinerend gevonden dat Afrikanen zo veel vrolijker lijken te zijn dan de westerlingen, hoewel je zou denken dat wij meer hebben om tevreden mee te zijn. Op zoek naar een land in Afrika om een paar maanden van 2008-2009 door te brengen, kwam ik terecht bij Conny en Jaap, omdat ik van de basisschool wist dat zij betrokken waren bij de Jumelage Voorschoten-Kita. Dus heb ik hen gevraagd of er voor mij niet een reden te bedenken was om naar Kita te gaan, voor een maand of vier. Eigenlijk maakte het mij niet echt uit wat ik daar dan zou doen. Als ik maar het echte Afrikaanse leven kon meemaken, iets kon zien van de cultuurverschillen.
Al snel bleek dat ik in Kita wel een project kon starten: computerles geven, zodat hopelijk de communicatie tussen de leden uit Voorschoten en die uit Kita wat soepeler zou verlopen. Prima idee, dacht ik zo. Dus tijdens het werkbezoek in april kwamen de leden, Lala, Harouna en Adama, alvast een keer langs om kennis te maken. Bij één van hen zou ik dan ook komen wonen tijdens mijn verblijf in Kita. Dat is uiteindelijk Adama geworden en inmiddels zit ik hier dus ruim twee maanden.

batama 2009De avond dat ik in Kita aankwam (nadat ik eerst een week bij Johan Wachters in Kati had gelogeerd) werd ik meteen enthousiast begroet. Om de beurt kwamen er mensen langs, vrouwen en kinderen vooral, om zich voor te stellen. Eerlijk gezegd zou ik echt niet meer weten wie ik die eerste avond allemaal gezien heb, maar welkom voelde ik me in elk geval wel. Toen ik ging zitten kreeg ik direct een kind op mijn schoot geplant en de kinderen van Adama, die hier inmiddels mijn broertjes en zusjes zijn geworden, kwamen meteen om me heen zitten om me te bewonderen en me te bestoken met vragen over Nederland. Natuurlijk wisten ze al wat van Adama’s verhalen, maar zelfs nu nog kunnen ze zich verbazen over alles wat ik vertel. Na die twee maanden ben ik inmiddels wel behoorlijk aan het dagelijkse leven in Kita gewend, dus het wordt steeds moeilijker om echt iets over de verschillen te vertellen. Waarschijnlijk merk ik pas echt het verschil tegen de tijd dat ik weer terug ben in Nederland. Al moet ik wel toegeven dat ik zelfs vorige week al, toen ik met Conny, Jaap en Hanneke mee was op een reisje door de Dogon, merkte hoe lang het geleden was dat ik bijvoorbeeld een warme douche had gehad. Toen realiseerde ik me wel even hoe luxe ik het thuis eigenlijk heb, omdat ik al zo opkeek van één nachtje in een mooi hotel.

adama thuis 2009Natuurlijk zijn er wel wat hoogtepunten in mijn verlijf tot nu toe. Zo heb ik 1 december hier mijn 19e verjaardag gevierd. Dat was natuurlijk wel even anders dan normaal. Niet thuis bij mijn familie, geen cadeautjes in de ochtend, geen taart eten. Maar ze hebben hun best gedaan om er een mooi feest van te maken. ‘s Avonds waren er drie muzikanten, met trommels natuurlijk, er was iemand langsgekomen met een geluidinstallatie en er was van alles te eten en te drinken gehaald. Wat ging er dus gebeuren... dansen natuurlijk. En aangezien het mijn verjaardag was, moest ik natuurlijk ook meedoen. Weliswaar niet zoals de anderen, want dat stampen en zwaaien met hun armen en wat ze allemaal nog meer doen, gaat toch nog in een iets te hoog tempo voor mij, maar elke poging werd zeer gewaardeerd.

Emma aan de wasWat ook elke week een hele gebeurtenis is, is de was doen. Inmiddels help ik de andere meisjes daarbij, want ik zie mezelf toch niet echt als een rijke, verwende blanke die te beroerd is om haar handen uit te mouwen te steken. Dus ook vanochtend zijn we weer van ongeveer 9 tot 12 bezig geweest. Nog steeds wordt me regelmatig gezegd dat ik even moet uitrusten, maar ik houd stug vol. Ieder heeft zo’n beetje zijn eigen taak. De eerste is druk in de weer met zeep en een wasbord, om het ergste vuil uit de kleren te krijgen. Vervolgens gaat het naar de tweede, die hetzelfde doet in een andere teil met water. Daarna gaat het naar de derde, die de kleren uitspoelt, en vervolgens gaat iemand alles ophangen. Natuurlijk mag ik alleen bij het uitspoelen en ophangen helpen, want ik mag mijn handen niet bezeren. Dat zijn van die kleine dingetjes dieiedereen zo bijzonder aan mij vindt. Mijn handen zijn heel zacht, omdat ik er niet mee werk, en ik heb lange nagels. Ongelofelijk dat iemand zich daar na twee maanden nog steeds over kan verbazen, maar ik laat het maar over me heen komen.

Ondertussen ben ik wel echt opgenomen in het gezin. Dat ging eigenlijk redelijk snel, maar toen ik vorige week terug kwam uit de Dogon en iedereen me hier had gemist (ook al was ik niet eens een week weggeweest), besefte ik toch wel dat ik hier een soort tweede thuis heb gevonden.
Emma computerlesIk blijf hier nu nog ongeveer twee maanden, waarin ik hoop de computercursus goed te kunnen afronden. Op het moment geef ik aan 13 mensen les, één keer in de week, maar als alles goed gaat, wordt dat vanaf volgende week verhoogd naar twee keer per week. Al gaat het niet altijd even snel en zijn de ‘leerlingen’ een beetje passief (soms moet ik drie keer zeggen dat ze het nu zelf mogen proberen voordat ze doorhebben dat ze het ook daadwerkelijk zelf moeten doen), iedereen is na afloop altijd erg tevreden. Beetje bij beetje leren ze er steeds iets bij. Nu maar hopen dat het resultaat zal blijven, ook als ik weer terug ben in Nederland.

Dit was een kleine greep uit alle dingen die ik hier meemaak, maar ik kan natuurlijk nooit twee maanden beschrijven in zo’n klein stukje tekst. Vandaar dat ik een weblog bijhoud. Dus voor iedereen die meer interesse heeft in het leven van een Voorschotenaar in Kita: emmavr.waarbenjij.nu

Emma van Rij
(januari 2009)