Facebook

Jumelage nieuwsbrief

Jubileumbezoek aan Mali - 27 december 2008 t/m 7 januari 2009

Jaap Booij, Conny van der Krogt, Hanneke de Waal (en Emma van Rij die op dat moment in Kita woonde)

In 2009 viert de Jumelage haar 25-jarig jubileum. Het jubileumjaar wordt feestelijk begonnen met een bezoek aan Mali. Conny, Hanneke, Emma en Jaap reizen eerst naar Pays Dogon in het oosten van Mali, voor een bezoek aan de projecten van de stichting Mali-Waalsdorp in Ende. Daarna reizen we door naar Kita waar op 4 januari een groot feest wordt georganiseerd waarmee 25 jaar vriendschap tussen Voorschoten en Kita wordt gevierd.

Pays DogonDe eerste dag in Mali brengen we door in het guesthouse van Moussa Fofana en Saskia Brand in hoofdstad Bamako. We acclimatiseren van vrieskou naar Malinese temperaturen. Vooral Hanneke, het is haar eerste reis naar Mali, moet erg wennen aan het temperatuurverschil en de droge warmte. We kijken onze ogen uit naar het gekrioel op straat van auto's, heel veel brommertjes en ezelwagentjes. We lopen langs kuddes koeien (gewoon langs de weg in Bamako) en allerlei stalletjes waar groente en fruit verkocht wordt. Omdat het Kerstmis is, zijn ook enkele Malinese etalageruiten beschilderd met kerstmannen en sneeuwpoppen. Een raar gezicht bij ruim 30 graden.

Emma arriveert uit Kita, waar ze al een paar maanden woont, en de volgende dag vertrekken we met een auto met chauffeur richting het oosten. Over een lange asvaltweg rijden we door Mali richting Bandiagara. Het is groener dan je zou verwachten van een land dat in de Sahel ligt en dat je associeert met woestijnen. Onderweg passeren we kuddes vee en we rijden mensen voorbij die langs de weg lopen, fietsen of rijden met een ezelwagen. De dorpjes langs de weg herken je niet alleen aan de huizen, maar ook aan de enorm hoge verkeerstdrempels bij het begin en einde van zo'n dorp. Je moet er echt voor in de remmen.

In Bandiagara overnachten we in een prachtig hotel. Er is elektriciteit (alleen als het donker is) en een openluchtbadkamer met het mooiste sterrenplafond dat je ooit gezien hebt. We eten er kip met rijst. De kippen lopen over de binnenplaats met hun pootjes vastgebonden met een plastic touwtje. Ze kunnen nog wel scharrelen, maar hard wegrennen lukt niet meer. Handig voor de kok die zo vers vlees onderhandbereik heeft!

maskerdans dogon 2008De volgende dag rijden we naar beneden richting Pays Dogon. We passeren groene akkertjes met uien en tomaten, rijden door drooggevallen beekjes en kijken onze ogen uit. Eenmaal in Ende begrijpen we waarom het hier zo heet: dit is het einde van de wereld. Langs de rotswand (de falaise) liggen een aantal dorpen. Met je rug naar de rotswand kijk je uit op een enorme zandvlakte met aan de horizon de silouetten van palmbomen.

We logeren in het Campement en hebben direct contact met de lokale bevolking: wij zijn vrienden van Ingrid en Lilian (van de stichting Mali-Waalsdorp) dus zijn we ook vrienden van de mensen in Ende! We bezoeken de lagere en middelbare school en de bibliotheek. Ook spreken we enkele jongeren die via een uitwisseling met Mali-Waalsdorp een bezoek hebben gebracht aan Nederland.

Aan het eind van de middag worden er traditionele maskerdansen uitgevoerd. We boffen dat we dit spektakel kunnen meemaken. Tussen een zee van donkere Malinezen genieten we van de Dans van de Maskers. De dansers zijn onherkenbaar en nemen de identiteit van hun masker aan. Er zijn dansers op stelten en dansers met een masker dat meters hoog boven hen uit toornt. En dan al die felle kleuren en de opzwepende muziek. Dat we hier zomaar tussenin zitten! We genieten!

maskerdanspubliekIn de Dogon is geen elektriciteit. We eten bij kaarslicht en vergapen ons aan de prachtige sterrenhemel. We slapen op het dak en van onder onze koepelklamboe's kunnen we niet stoppen met staren naar de hemel. Je kunt zo ver kijken en er zijn zoveel sterren!

De volgende dag gaan we met een gids de Falaise op. Onder leiding van een gids klimmen we omhoog (een echt pad is er niet) naar het huis van de Hogon en de huizen van de Tellem, een uitgestorven volk waarvan wordt beweerd dat ze konden vliegen. We luisteren naar traditionele verhalen van de Dogon en genieten van het uitzicht.

De jaarwisseling vieren we in het donker, we zijn uitgenodigd op een feestje bij een krakende radio (op batterijen). Er wordt gedanst, maar de gasten worden niet geacht mee te doen. Tot middernacht blijven we nog kletsen en dan kruipen we weeronder onze klamboe.

De volgende dag rijden we weer terug richting Bamako. We overnachten in een prachtig hotel in Segou en genieten van de zonsondergang aan de Niger. erf cherifDe volgende dag rijden we, met een tussenstop bij Johan Wachters in Kati, door naar Kita. We overnachten bij Chérif thuis en op zijn stoep zitten al een aantal mensen op ons te wachten. We schudden handen en zijn blij dat we er zijn. Er blijven vrienden en bekenden komen om ons te begroeten en welkom te heten. We eten met de heer des huizes mee omdat we gasten zijn. De vrouwen en dochters van Chérif blijven voor ons onzichtbaar en ze eten ook niet mee.

De volgende dag zullen we eerst een bezoek gaan brengen aan de verschillende belangrijke mannen van Kita: de burgemeester, de préfet en de président de conseil. Het vertrek wordt steeds met een half uur uitgesteld. We kletsen wat en wachten wat. Zelf erop uit trekken (bijvoorbeeld naat het internetcafé) is niet de bedoeling. Als we het zat zijn, blijkt dat het vandaag zowiezo geen goede dag is voor dit soort bezoeken. We gaan morgen wel.... Welkom in Mali, hier wordt je direct geconfronteerd met een andere cultuur.

Natuurlijk komen we het erf nog wel af. We bezoeken de verschillende projecten en gaan op bezoek bij bestuursleden van de Coördination. Ook gaan we bij de familie Sissoko langs, waar Emma woont. De tijd vliegt voorbij.

jubileumfeest Kita 2009Het hoogtepunt van het bezoek is het jubileumfeest op het terrein van het bureau de conseil. We worden met muzikanten en dansers van huis opgehaald en lopen in een feestelijke stoet naar de feestplek. Dit is niet typisch Malinees en we trekken dus ook veel bekijks: muziek, dansers en dan ook nog een paar blanken! Er gebeurt wat in de straten van Kita! De Coördination is geïnspireerd door de Koninginnedagoptocht die ze in Nederland gezien hebben: dat kunnen we in Mali ook, moeten ze gedacht hebben.
Eenmaal aangekomen krijgen we een stoel op de eerste rij aangeboden. Er zitten allerlei bekenden achter ons, dus ook hier weer veel handengeschud en begroetingen.

Dan gaat het officiële gedeelte van start. De Conseil, Conny, Cherif, Adema, Sabou en Johan houden een toespraak. De vrouwen van Kofolabé voeren een toneelstukje op om de gevaren van vrouwenbesnijdenis te laten zien. En dan is er muziek! De dansers zijn geweldig. En ook wij dansen een ronde ('tour de terre') mee. We delen lichtgevende armbandjes en ballonnen uit en dat is een doorslaand succes. Jong en oud verdringen zich om ons heen om ze te bemachtigen. centrum KitaAls het donker wordt is het feest agfelopen en gaat iedereen naar huis. Wij eten bij Chérif op het erf met een paar gasten. In Mali kunnen ze zeker feestvieren!

Veel te snel gaat de tijd en moeten we weer vertrekken. Door het Malinese landschap met rood zand en groene bomen rijden we terug naar Bamako. We hopen allemaal dat we nog een keer terug kunnen naar Kita. We voelen ons thuis in deze warme en gastvrije stad.